سلامت ذهنی و احساسی توسط تجربه فردی و محیط اجتماعی شکل میگیرد. روابط، کار، امنیت و احساس تعلق میتوانند بر احساسات و واکنشهای افراد به چالشها تأثیر بگذارند.
استرس واکنشی طبیعی به دشواری یا عدم قطعیت است. استرس کوتاهمدت میتواند انگیزهای برای اقدام باشد، اما استرس بلندمدت میتواند بر سلامت و تصمیمگیری تأثیر بگذارد.
سیستمهای حمایتی شامل دوستان، خانواده، گروههای اجتماعی و خدمات حرفهای میشوند. این شبکهها به افراد کمک میکنند تا نگرانیها را به اشتراک بگذارند و راهحلهایی پیدا کنند.
تابآوری توانایی بازیابی پس از دشواری است. این توانایی از طریق تجربه، یادگیری و ارتباط با دیگران رشد میکند.
ارتباطات نقش کلیدی در سلامت احساسی دارد. توانایی بیان نیازها و گوش دادن به دیگران میتواند سوءتفاهم را کاهش دهد.
باورهای فرهنگی میتوانند نحوه درک و بحث درباره سلامت ذهنی را شکل دهند.
یادگیری درباره این سیستمها تشویق به مراقبت از سلامت فردی و اجتماعی میکند.